| Það eru sumir sem segja
að sál okkar fæðist
inn í aðstæður þar sem við lærum
sem mest
Fæðist svo aftur og endurfæðist,
aftur og aftur svo verði sem best
Aðrir þeir segja
við sjálf okkur veljum
það fólk sem við teljum
að veiti okkur lærdóm og færi okkur visku
svo megum við verða Guðs fegurstu blóm
Vil ég þá byrja
á því að spyrja;
Hvað vildirðu kenna
með því að brenna
upp sál mína á báli,
lífsmátt minn taka
og svo mig um það saka?
Sjálfstjórn þína slaka
þú gast ekki séð,
(ég vil þér það segja
að ég engu réð)
Ég kom til þín faðir,
svo elskandi einlæg.
Þó þú yfir mig vaðir
þá er ég samt þæg.
Hvernig gat ég þig valið
þegar þú mig gast kvalið
svo mikið, svo grimmt
að allur minn máttur
úr mér er laminn?
Ertu nú sáttur?
Ég er nú kramin
Ert’alveg sáttur, hér er allt svo dimmt?
Vil ég nú enda
á því að spyrja;
Hvað valdir þú faðir,
hvað vildirðu læra?
Í Guðs ást þig þú baðir
í vatninu tæra
Ég óska þér þess
og að þú munir læra.
Hvar varstu mín móðir?
Ó móðir mín kæra,
til þín vildi leita
og fá hjá þér grið
En einungis ég og Guð vildum veita
huggun mína og innri frið.
|