Ég byrja svona. Ég byrja á því að opna augun og ég loka þeim strax aftur og finn ég að hef hendur og ég legg hendurnar á mjaðmirnar og mjaðmakúlurnar passa inní lófana og nú set ég fæturnar í kross og með hendur á mjöðmum og nú er ég búin að loka.
Ég er búin að loka.
Og þá finn ég fyrir brjóstunum, hvernig þau spretta upp og geirvörturnar rísa og verða stinnar og brjóstin þrútna og nú finn ég fyrir eggjastokkunum og ég finn að það er eitthvað á milli þeirra og ég finn að ég hef maga sem er fullur af ólgandi hraunleðju og nú finn ég að ég hef hendur og þessar hendur eru til að bjarga lífi mínu og herðarnar til að bera það og hálsinn til að syngja, og höfuðið til að höggvast af, og þá loksins viðurkenni ég að ég finni fyrir hnjám og viðurkenni að ég hafi fundið fyrir þeim fyrr en ekki viljað kannast við það og þessi hné - þessi undarlegu hné - ég veit að þau eru til að krjúpa á - og þá finn ég að ég hef fætur og það eru naglar í gegnum ristarnar og ég finn að mér blæðir - mér blæðir, rautt, heitt blóðið seytlar úr sárunum og streymir og ég fæ verk í vinstri eggjastokkinn og ég hugsa um kofa á öræfum og og í útvarpinu er verið að syngja Ó blessuð vertu sumarsól og bílarnir þjóta hjá og óp í börnum og ég kyngi og ég anda og ég finn eitthvað brenna milli fóta mér, finn það loga og nú byrja mjaðmirnar að hreyfast, hægt og taktfast og inní lófunum og brjóstin þrútna enn meir og lærin hitna og fótleggirnir skjálfa og lófar mínir brenna og höfuðið opnast - það klofnar í miðjunni og bringspalirnar þenjast út og ég finn fyrir æðunum í líkamanum og sprautan er látin smjúga í vinstra handarbakið til að taka fóstrið - þetta er bara byrjunin - bara byrjunin og það blæðir úr höndum og fótum og tekið er kverkataki um hálsinn og mig langar mest til að taka upp símann og það er rödd í útvarpinu og skelfing í líkamanum og nú streymir blóðið eftir trénu í krossinum og höfuðið á barninu kemur í ljós alblóðugt milli fótanna og ég finn að þetta er ég. Þetta er ég.
Þetta er allt hluti af mér.
Og ég finn að ég er öll í hlutum svo ég byrja að reisa súlu og færi lófana af mjöðmunum og á brjóstin og brjóstin litast af blóðinu og ég set fæturnar í sundur og finn hvað er erfitt að byrja. Að byrja að skrifa.
Að einhver hefur búið þetta til.
Að einhver hefur búið mig til.
Að eitthvað lætur mig verða til.
Að einhver og eitthvað lætur mig vera.
Og ég hreyfist.
Ég hreyfist.
Þegar ég hef sett fæturnar í sundur og teygt hendurnar upp fyrir haus.
Og þá heyri ég að ég hvísla. Ég hvísla. Hvísla: Guð.